25-05-10

13 juni 2010: Kiezen is Verliezen

Dit weekend bleek nog maar eens dat Bart De Wever de laatste tijd nog méér aan populariteit heeft gewonnen. Niet alleen is zijn aanhang duidelijk groeiende, ook de andere partijen noemen hem steeds vaker als 'de te kloppen man', zeker nu de zoveelste verkiezingen in 3 jaar tijd met rasse schreden naderen.

(men noemt hem soms letterlijk en figuurlijk een zwaargewicht, maar ik zie eerlijk gezegd heel wat dikkere politici rondlopen, olifanten haast, met een smoddervel en een varkensmuil, toch zaken die De Wever ontbeert)

De Wever is stilaan een 'politiek' zwaargewicht aan het worden, opgestuwd door de heersende golven, de tendenzen van onze tijd, de hang naar een 'nieuwe' tijd, een verlangen naar rust en stabiliteit. Een eerlijke politiek met een communautair evenwicht dat niet gebaseerd is op emotionele symbolen als vlag en vaderland, maar op efficiëntie. Zogezegd dan toch, want stiekem scheren de Vlaams-nationalisten de leeuw en het schaap nog al te vaak over dezelfde kam, waarmee ik bedoel dat ze denken dat 'wat Vlaams is, wat wij doen' per definitie het beste is.

Dit brengt ons naadloos bij een term die de laatste tijd nietsontziend op de voorgrond is getreden: confederalisme. In vroeger tijden met veel schroom gehanteerd, vandaag de dag iets om trots op te zijn, zowaar. Confederalisme is, zoals iedereen weet, een politieke situatie die altijd tijdelijk is en uit zichzelf leidt tot afsplitsing (al dan niet vredevol, cf. Tsjechoslowakije).

Laat ons wel wezen, ik ben ook helemaal pro efficiëntie en stel ook al jaren vast dat ons Belgenlandje op dit vlak nogal tekort schiet maar ik stel mij de vraag of een confederale staat (met dus afzienbare tijd daarna een onafhankelijk Vlaanderen) wel degelijk die efficiëntie-winst zal opleveren.

Ik ben er namelijk meer en meer van overtuigd dat ook de Vlamingen het niet zullen kunnen, net zo min als de Hollanders, de Grieken of de Italianen. Zouden we niet beter werk maken van efficiëntie op Europees niveau, op internationaal, mondiaal en globaal niveau? We staren ons stekeblind op komaan-echt-wel-gigantisch-futiele "hangijzers" als B-H-V (how many people REALLY give a f*ck anyway???) en raken hierdoor nog meer verdeeld, terwijl anno 2010 de meest dringende problemen net grensoverschrijdend zijn en een multilaterale aanpak behoeven. Het milieu is naar de knoppen aan 't gaan en we voelen en horen dat met z'n allen steeds vaker. Dus kruipen we maar terug in onze schulp, want alleen zal het beter gaan, alleen kunnen we het wel, alleen kunnen we de uitdagingen die tot in China reiken wel aan..

Dewever pleit voor Vlaanderen, Dedecker speelt met z'n zoveelste verkiezingsboekje voor struisvogel(wat een scharminkel van een titel! trouwens, echt intelligente en relevante argumenten of constructieve alternatieven zullen wel nooit uit het kamp van vechtersbazen komen), de groenen trappelen wat water, de blauwen weten het niet meer en de rooien, tjah..

Ach. 't zijn allemaal praatjes voor het slapengaan, op 13 juni doet uw stem er toch al lang niet meer toe.